GIRL Ο νέος της ρόλος στο τιμόνι του πρωινού, το άγχος της επιτυχίας, η ζωή της ως single mother, η προοπτική ενός νέου συντρόφου και η σχέση της με το σώμα της. Γνωρίστε την ΝΤΟΡΕΤΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ μέσα από την πιο cool συνέντευξή της
Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο που βλέπεις κάθε μέρα στη μικρή οθόνη, δεν μπορείς να προβλέψεις πώς είναι στην πραγματική ζωή. Οι συναντήσεις αυτές μοιάζουν κάπως με ρώσικη ρουλέτα, ευτυχώς, χωρίς το ενδεχόμενο της αιματηρής κατάληξης. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα, βέβαια, η προσωπικότητα του συνεντευξιαζόμενου να «εκπυρσοκροτήσει» στα μούτρα του δημοσιογράφου. Με το δυσοίωνο αυτό σενάριο στο μυαλό, κρατώντας στα χέρια μου το νέο μου λευκό κράνος για τη Vespa, περίμενα την Ντορέττα σε μια πολυσύχναστη γωνία της Γλυφάδας. Έχοντας την πεποίθηση ότι κάτι θα πάει στραβά (σ.σ. είναι το πρώτο μου cover story για το περιοδικό), δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι ότι ο επαγγελματικός μου Αρμαγεδδών ήταν βέβαιος, καθώς θα έκανα κάτι πιστό στη φύση μου ως μέγας ατζαμής, όπως να ρίξω κατά λάθος καυτό τσάι πάνω της. Με άγχος, λοιπόν, πρώτου εφηβικού ραντεβού (περίμενα έξω από τα Starbucks και ο συνειρμός ήταν αναπόφευκτος), ακόμα κι αν ήταν απλά άλλη μια επαγγελματική υποχρέωση, αναλογιζόμουν πώς θα είναι η Ντορέττα Παπαδημητρίου στην προσωπική επαφή. Θα είναι τόσο ζεν και ευγενική όσο φαίνεται στην τηλεόραση φέτος που, αν και τα media έχουν φανεί πολύ σκληρά μαζί της, εκείνη συνεχίζει το μαραθώνιο της πρωινής ψυχαγωγίας, χωρίς να επηρεάζεται από τις κακόβουλες σειρήνες; Ή όλη αυτή η πεποίθησή μου για το πρόσωπό της ετοιμαζόταν να διαψευστεί με τον πλέον κινηματογραφικό τρόπο στα επόμενα λεπτά; Και πριν προλάβω να απαντήσω, έφτασε. Μειλίχια και ευγενική, με χαιρέτησε με εγκαρδιότητα και βρεθήκαμε σε χρόνο dt να στεκόμαστε στην ουρά για να παραγγείλουμε. «Μην πάρεις κάτι παχυντικό μπροστά σε μια πρώην πρωταθλήτρια και μητέρα δύο παιδιών με six pack, γιατί θα εκτεθείς» σκεφτόμουν, αλλά δεν ενέδωσα στην αιδώ μου, ενώ εκείνη διακριτικά αποφάσισε να χορτάσει την πείνα της με μια σαλάτα. «Δεν τρως στο πρωινό;» τη ρώτησα. «Νομίζεις ότι προλαβαίνω;» μου απάντησε. «Μέχρι να γυρίσω στην κουζίνα, οι τεχνικοί του πλατό έχουν καταβροχθίσει ό,τι έχουν φτιάξει οι σεφ» μου είπε χαμογελαστά. Εφοδιασμένοι με τα απαραίτητα, καθίσαμε σε ένα οβάλ, ξύλινο τραπέζι, που μου θύμισε συζητήσεις με φίλους από τις κρύες μέρες μου στη Στοκχόλμη, και αρχίσαμε την κουβέντα μας.
H συζήτησή μας ξεκινά από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στο βασικότερο ρόλο της ζωή της, κατ’ εμέ, αυτόν της εργαζόμενης single μητέρας. «Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι το θέμα του προγράμματος, να μπορώ να τους στηρίζω σε όλες τις υποχρεώσεις τους. Η μόνη βοήθεια που έχω με τα παιδιά είναι η μαμά μου, αλλά, επειδή δεν οδηγεί, πρέπει να βρίσκω τρόπο να είμαι πάντα εκεί όποτε με έχουν ανάγκη. Ευτυχώς ο μπαμπάς τους (σ.σ. ο Κώστας Πηλαδάκης) βοηθάει» λέει. Αυτόματα τη ρωτάω αν έχει σκεφτεί ποτέ ότι όλα αυτά θα ήταν πιο εύκολα αν είχε ένα σύντροφο στη ζωή της κι εκείνη μου απαντά πως δεν σκέφτεται καθόλου το κεφάλαιο «σχέση» ως βοήθεια. «Οι λόγοι που θα αναζητούσα κάτι τέτοιο είναι άλλοι και όχι για να μου λυθούν τα χέρια από τις υποχρεώσεις. Είμαι από τις τυχερές single mothers, που έχω πολύ καλή σχέση με τον πρώην μου, οπότε δεν έχω βρεθεί ποτέ χωρίς βοήθεια» μου απαντά. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι, όπως για κάθε μητέρα, έτσι και για την Ντορέττα τα παιδιά είναι το πιο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής της, κάτι που όσοι δεν έχουμε παιδιά και αναλωνόμαστε σε άλλα προβλήματα της καθημερινότητας δεν θεωρούμε αυτονόητο. «Τα παιδιά μου με κάνουν περήφανη κάθε μέρα. Δεν θέλω να είμαι μια κλασική χαζομαμά, αλλά χαίρομαι όταν διαπιστώνω ότι έχουν αποκτήσει δική τους κριτική σκέψη. Τις προάλλες, μου είπαν μια ιστορία στο σχολείο με ένα παιδάκι άλλου χρώματος που αντιμετώπιζε ρατσιστικές συμπεριφορές. Χωρίς να τους πω κάτι εγώ, μου τόνισαν ότι είμαστε όλοι ίσοι και δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε κανέναν ρατσιστικά. Είμαι περήφανη που ανακαλύπτουν μόνοι τους τον κόσμο και διαμορφώνουν τέτοιες απόψεις» μου ανέφερε η Ντορέττα Παπαδημητρίου. Τη ρωτάω αν σκέφτεται καθόλου το μέλλον και εκείνη μου απαντά με τον πλέον cool τρόπο: «Επαγγελματικά δεν θα είμαι εγώ που θα τους υποδείξω τι θα κάνουν. Αυτό που θέλω είναι να γίνουν σωστοί άνθρωποι. Φόβους έχω πολλούς για τα παιδιά μου, αλλά δεν θέλω να μπαίνω σε τέτοιες σκέψεις. Θέλω τα αγόρια μου να μεγαλώσουν και να γίνουν κύριοι, με “Κ” κεφαλαίο, να έχουν τη δύναμη που χρειάζεται για να βγουν στην κοινωνία και να πιστεύουν στον εαυτό τους»
H συζήτησή μας ξεκινά από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στο βασικότερο ρόλο της ζωή της, κατ’ εμέ, αυτόν της εργαζόμενης single μητέρας. «Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι το θέμα του προγράμματος, να μπορώ να τους στηρίζω σε όλες τις υποχρεώσεις τους. Η μόνη βοήθεια που έχω με τα παιδιά είναι η μαμά μου, αλλά, επειδή δεν οδηγεί, πρέπει να βρίσκω τρόπο να είμαι πάντα εκεί όποτε με έχουν ανάγκη. Ευτυχώς ο μπαμπάς τους (σ.σ. ο Κώστας Πηλαδάκης) βοηθάει» λέει. Αυτόματα τη ρωτάω αν έχει σκεφτεί ποτέ ότι όλα αυτά θα ήταν πιο εύκολα αν είχε ένα σύντροφο στη ζωή της κι εκείνη μου απαντά πως δεν σκέφτεται καθόλου το κεφάλαιο «σχέση» ως βοήθεια. «Οι λόγοι που θα αναζητούσα κάτι τέτοιο είναι άλλοι και όχι για να μου λυθούν τα χέρια από τις υποχρεώσεις. Είμαι από τις τυχερές single mothers, που έχω πολύ καλή σχέση με τον πρώην μου, οπότε δεν έχω βρεθεί ποτέ χωρίς βοήθεια» μου απαντά. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι, όπως για κάθε μητέρα, έτσι και για την Ντορέττα τα παιδιά είναι το πιο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής της, κάτι που όσοι δεν έχουμε παιδιά και αναλωνόμαστε σε άλλα προβλήματα της καθημερινότητας δεν θεωρούμε αυτονόητο. «Τα παιδιά μου με κάνουν περήφανη κάθε μέρα. Δεν θέλω να είμαι μια κλασική χαζομαμά, αλλά χαίρομαι όταν διαπιστώνω ότι έχουν αποκτήσει δική τους κριτική σκέψη. Τις προάλλες, μου είπαν μια ιστορία στο σχολείο με ένα παιδάκι άλλου χρώματος που αντιμετώπιζε ρατσιστικές συμπεριφορές. Χωρίς να τους πω κάτι εγώ, μου τόνισαν ότι είμαστε όλοι ίσοι και δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε κανέναν ρατσιστικά. Είμαι περήφανη που ανακαλύπτουν μόνοι τους τον κόσμο και διαμορφώνουν τέτοιες απόψεις» μου ανέφερε η Ντορέττα Παπαδημητρίου. Τη ρωτάω αν σκέφτεται καθόλου το μέλλον και εκείνη μου απαντά με τον πλέον cool τρόπο: «Επαγγελματικά δεν θα είμαι εγώ που θα τους υποδείξω τι θα κάνουν. Αυτό που θέλω είναι να γίνουν σωστοί άνθρωποι. Φόβους έχω πολλούς για τα παιδιά μου, αλλά δεν θέλω να μπαίνω σε τέτοιες σκέψεις. Θέλω τα αγόρια μου να μεγαλώσουν και να γίνουν κύριοι, με “Κ” κεφαλαίο, να έχουν τη δύναμη που χρειάζεται για να βγουν στην κοινωνία και να πιστεύουν στον εαυτό τους»
Tags
Showbiz news