O Νίκος Αποστολόπουλος μίλησε με αφορμή το λανσάρισμα των δύο νέων unisexαρωμάτων του. Όπως εξήγησε για την έμπνευσή του βρίσκει τροφή, κάθε φορά, από την απόγνωσή του. «Λέω "δεν θέλω να κάνω τίποτα, δεν ξέρω τι να σχεδιάσω. Αρνούμαι. Είμαι σε τέλμα". Αλλά ύστερα γίνομαι απίστευτα δημιουργικός. Στην ίδια απόγνωση ήμουν και φέτος, μέχρι τον Ιανουάριο. Αλλά πιστεύω ότι η κολεξιόν που σχεδίασα για του χρόνου το χειμώνα θα είναι η καλύτερη που παρουσίασα ποτέ» δηλώνει. Του αρέσει να δουλεύει τις νύχτες, ακόμα κι όταν βρίσκεται έξω. «Σχεδιάζω με το μυαλό μου και στέλνω e-mail στον εαυτό μου για να μην ξεχάσω τις λεπτομέρειες. Βλέπω τα ρούχα "μπροστά μου". Δηλαδή, όχι ως σχέδια, αλλά να τα φοράει ένας άντρας, να ζει μ' αυτά. Ίσως αυτός ο άντρας να είναι το δικό μου κάτοπτρο». Μοντέλο, ωστόσο, δεν θέλησε να γίνει ποτέ. «Αυτό όχι, αν και πολλά είχα σκεφτεί. Και το κυριότερο που ήθελα να γίνω: ηθοποιός. Αλλά, ενώ στη ζωή μου δεν δίστασα για τίποτα, αυτό δεν το τόλμησα. Κι όπως μου έλεγε ο Ανδρέας Bουτσινάς, "θα ήσουν εκπληκτικός. Αλλά στο θέατρο δεν θα μπορούσες να παίξεις ποτέ, αφού θα ήσουν εξαντλημένος έτσι όπως ʻπαίζειςʼ σε όλη τη διάρκεια της μέρας"».
Κριτής σε show θα γινόταν; «Αν το έβλεπα σαν παιχνίδι, μπορεί και να πήγαινα. Κάποτε δεν είχα καθόλου καλή σχέση με την κάμερα. Να φανταστείς ότι κάποτε, πριν κάνω μια εμφάνιση στη γαλλική τηλεόραση, έπινα πολύ ουίσκι για να ξεπεράσω το άγχος μου» λέει. Θυμάται τα χρόνια του Παρισιού, τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο τότε και τώρα (Ιαπωνία, Ιμαλάια, Βομβάη, Καμπότζη, Νότια Αμερική, Υεμένη…) και σχεδιάζει τα επόμενα, μέχρι μια άλλη διαδρομή να προκύψει στην πορεία. Ομολογεί: «Έχω μια τρέλα: ότι, τώρα που κάνω αυτό, χάνω κάτι άλλο. Μοιάζει παράδοξο και κάποιος θα έλεγε ότι είμαι δυστυχισμένος. Δεν είναι αλήθεια. Μάλιστα, τον τελευταίο χρόνο, βιώνω την ευτυχία όπως ποτέ πριν. Είναι η πρώτη φορά που έχω κανονική σχέση με αυτά που ζω. Πριν δεν είχα. Ακόμα και όταν είχα πολλά χρήματα, δεν το ήξερα».
Δεν έχει μετανιώσει ποτέ για τίποτα; «Υπάρχει κάτι: το ότι δεν δέχτηκα την πρόταση συνεργασίας με την εταιρεία του Gianfranco Ferrè. Θα μου έδιναν πολλά χρήματα, γραφεία στο Μιλάνο με τους βοηθούς που ήθελα… Μου είπαν "Θα σε κάνουμε τον καινούριο Αrmani". Όταν έχεις ταλέντο και ρέει το χρήμα, είναι εύκολο να γίνεις number one. Δεν το έκανα, γιατί αισθάνθηκα ότι ήθελε να με "αγοράσει" κι αυτό κυριάρχησε στα άλλα. Και είπα "όχι", ενώ θα μπορούσα να ζήσω μια άλλη ιστορία, που ίσως να είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Μια ιστορία καλύτερη ή χειρότερη, που δεν θα μάθω ποτέ…».