Τζόυς Ευείδη: «Είμαι για τα σίδερα! Έχω δει τον εαυτό μου, ως ένα μεγάλο σούργελο»

Η Τζόυς Ευείδη παραχώρησε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο «Down Town» Κύπρου και, μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο Μπρούσκο, στον χαρακτήρα της, στη σκληρή αυτοκριτική που κάνει πάντα, στις σχέσεις της με τους ανθρώπους και στη μεγάλη αδυναμία που έχει στα ζώα.
Για τον ρόλο της Κωνσταντίνας στο Μπρούσκο, η ηθοποιός είπε: «Προσπαθώ να έχω πολλά κοινά με όλους τους ρόλους που υποδύομαι και παράλληλα, κανένα. Θέλω να βρίσκω πλευρές του εαυτού μου που κολλάνε με τον ρόλο, αλλά από εκεί και πέρα μία μικρή πλευρά σου δεν μπορεί να καλύψει ολόκληρο τον ρόλο. Την Κωνσταντίνα που υποδύομαι δεν θα ήθελα να την έχω φίλη πάντως. Μια παλιοκουτσομπόλα είναι που ανακατεύεται με όλους. Με το τι κάνει ή δεν κάνει ο καθένας. Δεν θα ήθελα να την έχω φίλη».
Πώς αισθάνεται η ίδια όταν βλέπει τον εαυτό της στις επαναλήψεις;  «Τι λες; Ξερνάω! Λέω «τώρα θα ξεράσω!». Έχω δει τον εαυτό μου σε όλες τις φάσεις της ζωής μου, ως ένα μεγάλο σούργελο».
Όπως παραδέχτηκε και η ίδια, ανέκαθεν ήταν από τους ανθρώπους που έκαναν σκληρή αυτοκριτική. «Βεβαίως, έτσι μεγάλωσα! Από παιδί που ήμουνα, είχα δύο γονείς που δεν έλεγαν «το καμάρι μας, φτου σου παιδάκι μου!», αλλά «μπορείς και καλύτερα». Για μένα ήταν το καλύτερο. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το κάνω εγώ στο παιδί μου. Επειδή υπέστην σκληρή κριτική, νομίζω ότι θα το έκανα κοπρόσκυλο το παιδί μου… Θα του έλεγα «μπράβο» και μόνο που θα έφτυνε! Είναι δύσκολο να είσαι επικριτικός με το παιδί σου, αλλά εμένα μου έκανε μόνο καλό αυτό το πράγμα. Με πείσμωσε και με δυνάμωσε! Δέθηκα πολύ με ανθρώπους που δεν μου χαρίστηκαν και με αμφισβήτησαν. Πολέμησα να τους κερδίσω… ».
Μετά από 20 χρόνια στον χώρο, πόσο καλά διαπραγματεύεται τον εαυτό της;  «Είμαι ο χειρότερος διαπραγματευτής το εαυτού μου. Αυτό το λέμε και με τη Ρένια Λουϊζίδου, τη φίλη μου, και γελάμε: είμαστε οι χειρότεροι μάνατζερ του εαυτού μας. Βέβαια, αν με βάλεις να μανατζάρω τη Ρένια, τύφλα να ‘χει ο Ψινάκης! (γελάει). Στους άλλους είμαι καλή, σε μένα άστα… Δεν μπορώ να πλασάρω τον εαυτό μου, το θεωρώ χυδαίο και γελοίο».
Η αγάπη της για τα ζώα είναι φανερή και δεν την έκρυψε ποτέ. Η ίδια απαντά στο αν αυτά που νιώθει για τα ζώα της, της καλύπτουν την ανάγκη για μία σχέση. «Όχι, μα δεν έχω τα ζώα μου για γκόμενο! Προς θεού. Τι; Είμαι η επιτομή της γεροντοκόρης που αντικαθιστά τον γκόμενο με σκύλο; Δεν συμβαίνει αυτό».
Η εικόνα που περνάει προς τα έξω, είναι ενός ανθρώπου αρκετά χαμηλών τόνων. Ισχύει τελικά;  «Όχι, βγαίνω από τα ρούχα μου συχνά. Προσπαθώ να το κρατάω χαμηλά, γιατί μπορώ να εκφραστώ με μεγάλη οξύτητα. Αλλά άμα το χάσω… το έχασα! Τις προάλλες είχα πάει στα Ελληνικά Ταχυδρομεία. Ανοίγω την πόρτα και ρώτησα αν μπορώ να μπω με τον σκύλο μου. Ένας υπάλληλος με έβρισε, χωρίς καν να έχω μπει μέσα… Εκεί το έχασα! Είδα την αγένεια και τη βλαχιά μέσα στη μούρη μου. Είπα ότι είμαστε κάφροι και δεν θα γίνουμε Ευρώπη ποτέ! Μπήκα ευγενέστατα με το σκυλί δεμένο και απλά ρώτησα. Έγινε το αλάι μαλάι εκεί…».
Στο παρελθόν είχε παραδεχτεί πως είχε περάσει πολύ δύσκολα στην προσωπική της ζωή, φτάνοντας ακόμα και στην κατάθλιψη. Πώς το ξεπέρασε; «Οι συνθήκες δεν ευνοούσαν να χαρώ. Εγώ παθαίνω κατάθλιψη, γιατί δεν με άφηναν οι συνθήκες να χαρώ. Πρέπει κι εμείς να βοηθήσουμε τον εαυτό μας. Εγώ δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να πάθω κατάθλιψη και να κλειστώ στο σπίτι μου. Δεν με έπαιρνε! Διότι δεν θα με φρόντιζε κανείς, μόνο εγώ με φροντίζω. Η αποστολή μου στη ζωή είναι να φροντίζω αυτό το έρμο το σαρκίο. Άσε που το φροντίζω λιγότερο απ’ όσο θα έπρεπε… Αλλά καλλιεργώ την ψυχή μου».
Τέλος παραδέχτηκε ότι έχει πολλή τρέλα στη ζωή της, με τους δικούς τη ανθρώπους να την ανέχονται και να τη δέχονται, όπως ακριβώς είναι: «Ναι, κι έχω και φίλους που την ανέχονται. Πας καλά; Γίνεται αλλιώς; Θα έκανα αυτή τη δουλειά αν ήμουν φυσιολογική; Είμαι για τα σίδερα! Αυτή η δουλειά με κρατάει από το άσυλο, όπως και πολλούς συναδέλφους μου. Ένας συνάδελφος που αγαπώ πολύ, ο Γιωργάκης ο Γεροντιδάκης, είχε πει σε μία συνέντευξή του: «εγώ δεν κάνω θέατρο για τη δόξα. Κάνω για την κατάθλιψη!». Έμεινα και σοκαρίστηκα. Το βρήκα συγκλονιστικό. Έπαιξα τη μάνα του στο «Οξυγόνο» κι έτσι ένιωσα: σαν μητέρα του. Μόλις το διάβασα είπα: «είδες το παιδί μου, τι καταπληκτικά που τα λέει;».

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερη Παλαιότερη