Σμαράγδα Καρύδη: «Μπορεί και να παντρευτώ!»
Η Σμαράγδα Καρύδη μίλησε στο «Omikron» της Κύπρου για τους έρωτες, τις σχέσεις, τα παιδικά της χρόνια, τα πάθη, τα ελαττώματά της και το ενδεχόμενο ενός γάμου.
Έχεις καθόλου την ανασφάλεια της δουλειάς;
Βέβαια! Δεν έχω την ίδια ανασφάλεια που είχα όταν άρχιζα, αλλά αγχώνομαι κι εγώ. Δεν μου αρκεί να έχω δουλειά, θέλω και να τη γουστάρω. Να είναι εμπορικά και καλλιτεχνικά καλή.
Σε ό,τι αφορά στην τηλεόραση, γιατί αποδέχτηκες την πρόταση του Mega για να παρουσιάσεις ένα show, το «Celebrity Game Night»;
Μου άρεσε πάρα πολύ το παιχνίδι! Όταν μου έδωσαν να δω το dvd, τρελάθηκα. Νομίζω ότι θα μου πηγαίνει πολύ, γιατί είναι παρεΐστικο, δεν είναι στημένο. Θα έχει celebrities, που θα βοηθούν τους παίκτες μας να κερδίσουν. Είναι πολύ απλό, έχει γέλιο και πολλή διασκέδαση. Κατά καιρούς μου έγιναν προτάσεις να παρουσιάσω διάφορα πράγματα. Και όχι το πρωινό του Mega, όπως ακούστηκε. Αυτό ήταν μία σαχλαμάρα. Κι ούτε ποτέ θα μου το πρότειναν. Γιατί να το κάνουν; Δεν έδειξα ποτέ δείγματα ότι θέλω να γίνω παρουσιάστρια.
Εσύ βλέπεις τηλεόραση; Παρακολουθείς συγκεκριμένα προγράμματα;
Ναι, μου αρέσει η τηλεόραση και συνήθως, παρακολουθώ το βράδυ που γυρίζω στο σπίτι μου για να χαλαρώσω. Μη φανταστείς, δεν βλέπω μόνο όσα μπορεί να μου αρέσουν. Πολλές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει βλακείες που κανονικά δεν θα έβλεπε! (γελά).
Σε πιάνει κι εσένα η κατάθλιψη της κρίσης, Σμαράγδα;
Με πιάνει πολύ, αλλά τώρα τελευταία αποφάσισα να μην με πιάνει. Δεν μπορώ… αλλιώς πέφτω. Κι όταν πέφτω, πάω πολύ κάτω. Και πριν, που ήταν καλά τα πράγματα, το 2005, το 2006, πάλι μέσα στα αδιέξοδα ήμαστε. Σήμερα, όμως, υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν να φάνε. Εγώ δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Ωστόσο, μειώθηκαν πάρα πολύ τα έσοδά μου, αλλά αυτό το αντέχω ακόμα. Κοίτα, όταν με έφεραν οι γονείς μου στον κόσμο, δεν μου είπε κανένας πως όλα θα είναι εύκολα. Η δική μου η γενιά δεν πέρασε τίποτα δύσκολο. Όλες οι άλλες οι γενιές ταλαιπωρήθηκαν. Θα δούμε μωρέ, πιστεύω ότι θα τα ξεπεράσουμε.
Πώς είσαι όταν πέφτεις πολύ;
Δεν γίνομαι «μελόδραμα»! Συνήθως μου βγαίνει σε οργή και νεύρα η κατάθλιψη. Τρώγομαι με τα ρούχα μου και αρχίζω να πρήζω τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν μου κρατά πολύ και προσπαθώ να βγαίνω από αυτό γιατί φοβάμαι τη «βουτιά». Όταν πάω στους άλλους και κλαίγομαι μου λένε «Έλα ρε Σμαράγδα, κόψε τις μαλακίες! Όλα καλά είναι, όλα τα έχεις!». Και κάπως έτσι συνέρχομαι. Ευτυχώς που έχω τους φίλους μου.
Εκείνοι σε ισορροπούν;
Η δουλειά, αλλά και οι δικοί μου άνθρωποι. Είναι το αποκούμπι μου. Ενώ γενικά στη ζωή μου είμαι τεμπέλα, ανακάλυψα ότι η δουλειά μου κάνει πολύ καλό και με στρώνει. Όταν δεν έχω δουλειά και δεν έχω τι να κάνω τρελαίνομαι. Αλλά χωρίς τους φίλους μου δεν θα μπορούσα.
Βρέθηκες ποτέ στο δίλημμα να επιλέξεις μεταξύ «σχέσης» και φίλων;
Ποτέ. Προσπαθώ να κρατώ τις ισορροπίες και να μην παραμελώ τους φίλους μου όταν έχω σχέση. Είναι οι δικοί μου άνθρωποι και δεν τους βάζω σε δεύτερη μοίρα.
Μήπως οι ερωτικές σχέσεις είναι περισσότερο εύθραυστες από τις φιλικές;
Ναι, γιατί υπάρχει το ερωτικό στοιχείο που μπορεί να τελειώσει αύριο. Μέσα στη ζωή σου μπορεί να έχεις τρεις τέσσερις μεγάλες σχέσεις, ενώ έναν κολλητό μπορεί να τον έχεις από την αρχή μέχρι το τέρμα της ζωής σου. Δεν θέλω να έχει ημερομηνία λήξης ο έρωτας, αλλά συχνά βλέπουμε να έχει.
Σε ό,τι αφορά στα ερωτικά σου, πάντα ήσουν σε σχέση ή έχεις ζήσει και περιόδους μεγάλης μοναξιάς;
Όχι, ποτέ δεν έζησα περιόδους μοναξιάς.
Από ανασφάλεια;
Λες; Μπορεί… Δεν ξέρω κιόλας, κάπως γίνεται, μπαίνει το ένα μέσα στο άλλο και ποτέ δεν είμαι ή δεν μένω μόνη μου. Ποτέ δεν έζησα περίοδο που να μην με ενδιαφέρει κάποιος ή να μην τρέχει κάτι. Αυτό δεν σημαίνει ότι συζούσα κιόλας. Έζησα μόνη μου, αλλά πάντα με ενδιέφερε μία σχέση.
Θα προτιμούσες μία απόλυτα επιτυχημένη καριέρα με δόξα και χρήματα ή μία «φυσιολογική» και σταθερή σχέση, η οποία όμως θα σε κρατούσε στην ανωνυμία;
Για μένα η ανωνυμία δεν έχει να κάνει με την καριέρα. Μπορεί να ευχαριστιέσαι τη δουλειά σου, χωρίς να είσαι γνωστός. Θα προτιμούσα να ήμουν ήρεμη και ευτυχισμένη γιατί, θα υπήρχε η περίπτωση να τα έχω όλα αυτά που αναφέρεις και να είμαι δυστυχισμένη. Τα νεύρα μου να ήταν κάγκελο. Θέλω να είμαι ικανοποιημένη με όσα έχω, να μην είμαι άπληστη-και στα λέω τώρα για να τα ακούω κι εγώ! (γελά).
Ποια κενά εντοπίζεις στον εαυτό σου;
Ε, καλά, από πού να αρχίσω; Έχω πολλά προβλήματα… Γενικά, δεν ικανοποιούμαι πολύ εύκολα, μπορώ να γίνω αχάριστη, γρουσούζα, περίεργη. Λέω στον εαυτό μου καμιά φορά «αγαπάς, αγαπιέσαι, έχεις υγεία, ε σκάσε πια!». Τότε συνέρχομαι. Αλλά με πιάνουν διάφορα κατά καιρούς. Δεν είμαι τόσο θετική όσο θα έπρεπε. Δεν θέλω να τα λύσω και όλα- έτσι όπως είμαι ανεβαίνω στη σκηνή. Αν δεν είχα όμως θέματα και τα έλυνα όλα, γιατί να ανέβω πάνω και να παίξω;
Ένα παιδί πιστεύεις θα γέμιζε κάποια από τα κενά;
Δεν το ξέρω αυτό, γιατί μπορεί σε μία γυναίκα να δημιουργήσει περισσότερα κενά. Εξαρτάται από τα «θέλω» της. Σίγουρα ένα παιδί σε γεμίζει με αγάπη, αλλά τα κενά δεν καλύπτονται. Ξέρω πολλές γυναίκες που λένε «πω πω, έκανα παιδιά και άφησα πίσω τα όνειρά μου, ενώ θα μπορούσα να είχα κάνει το τάδε…». Έτσι είναι. Κάθε επιλογή που κάνουμε, κάτι μας προσφέρει και κάτι μας στερεί.
Υπήρξαν στιγμές που να είπες ότι δεν αντέχεις άλλο τον εαυτό σου;
Το έχω πει αυτό το «δεν με μπορώ άλλο», όμως γενικά, καλά τα πάω με εμένα. Ας πούμε, όταν οδηγώ, χάνομαι ασταμάτητα στους δρόμους. Μπορεί να πληρώσω οκτώ φορές τα διόδια της αττικής οδού, έτσι για πλάκα. Εκεί ναι, δεν με μπορώ, τα βάζω με τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ ότι είμαι θύμα της ίδιας μου της ζωής. Όντως είμαι θύμα του εαυτού μου!
Τσακώνεσαι στο δρόμο με τους άλλους οδηγούς;
Όχι γιατί φοβάμαι, είμαι κότα. Μπορεί να με σπάσει κανένας στο ξύλο! Ξέρεις πόσα νεύρα έχει ο κόσμος; (γελά) Αλλά είμαι λίγο σαν cartoon όταν φεύγω από το σπίτι. Μπορεί να ετοιμαστώ, να ξεχάσω το κινητό μου, τα κλειδιά, το πορτοφόλι μου και να γυρίσω πίσω. Ή να μου πέσει η τσάντα, να πάω να τη μαζέψω και να μου ξαναπέσει άλλες δυο φορές. Γελάω μαζί μου, αν και κάποτε πάθαινα πανικό.
Να επιστρέψουμε πάλι στα πιο προσωπικά σου;
Ναι, αμέ.
Όταν μεταξύ λογικής και συναισθήματος επιλέγεις το συναίσθημα, είσαι έτοιμη να πληρώσεις το ανάλογο κόστος;
Πάντα επιλέγω το συναίσθημα και ναι, πάντα πληρώνεις κάτι. Μπορεί, όμως, το τίμημα να μην είναι τόσο βαρύ όσο νομίζεις. Ειδικά στις συναισθηματικές σχέσεις, ρισκάρεις και πρέπει να το ζήσεις. Γιατί να χάσεις κάτι; Μπορεί και να κερδίσεις. Όταν έχεις ανοιχτές τις πόρτες του συναισθήματος, μόνο κέρδος μπορεί να έχεις.
Έτυχε ποτέ να πάθεις κρίση ηλικίας;
Ναι αμέ, από τα 13 μου το παθαίνω. Στα 13 το έπαθα πρώτη φορά. Δεν με νοιάζει το ότι μεγαλώνω ή ότι αύριο θα γεράσω, ότι θα κάνω ρυτίδες και όλα αυτά. Απλά το ότι μία εποχή τελειώνει και ξεκινά μία άλλη. Ας πούμε, με θυμάμαι πολύ έντονα ως παιδί που δεν ήθελα να μεγαλώσω. Ήθελα να μείνω πάντα σε αυτή την ηλικία. Κάτι σαν τον Πίτερ Παν. Δεν ήθελα να πάρω ευθύνες, να γίνω γυναίκα, να αναλάβω το κόστος. Τα παθαίνω αυτά, είναι ασταμάτητες κρίσεις.
Θεωρείς ότι σου έκανε κακό το γεγονός ότι είσαι μοναχοπαίδι;
Πιθανόν ναι. Πάντα ήθελα ένα αδελφάκι και το ζητούσα επίμονα από τους γονείς μου, αλλά εκείνοι δεν μου το έδιναν. Ε, εντάξει, τι να κάνουμε τώρα; Ήμουν πολύ κλειστή, φοβισμένη, όταν μεγάλωσα βαρέθηκα πια και δεν με ενδιέφερε να έχω έναν αδελφό ή αδελφή.
Μου εξηγείς γιατί αυτή η εμμονή όλων στις συνεντεύξεις σου, σε σχέση με το γάμο;
Είδες; Όλοι με ρωτούν πότε θα παντρευτώ λες και είπα ποτέ ότι «δεν θα παντρευτώ ποτέ!» Μπορεί και να παντρευτώ, πού να ξέρω; Δεν το κυνηγώ, δεν με απασχολεί. Με ρωτούν γιατί προφανώς τους τελείωσαν οι ερωτήσεις και δεν ξέρουν τι άλλο να ρωτήσουν. Τι να κάνουν και οι άνθρωποι πια; Κανέναν, όμως, δεν αφορά επί της ουσίας αυτό το θέμα, απλά με ρωτούν για να ρωτούν. Ε, οκ. Μπορεί κάποια στιγμή να μου προκύψει.
Βέβαια! Δεν έχω την ίδια ανασφάλεια που είχα όταν άρχιζα, αλλά αγχώνομαι κι εγώ. Δεν μου αρκεί να έχω δουλειά, θέλω και να τη γουστάρω. Να είναι εμπορικά και καλλιτεχνικά καλή.
Σε ό,τι αφορά στην τηλεόραση, γιατί αποδέχτηκες την πρόταση του Mega για να παρουσιάσεις ένα show, το «Celebrity Game Night»;
Μου άρεσε πάρα πολύ το παιχνίδι! Όταν μου έδωσαν να δω το dvd, τρελάθηκα. Νομίζω ότι θα μου πηγαίνει πολύ, γιατί είναι παρεΐστικο, δεν είναι στημένο. Θα έχει celebrities, που θα βοηθούν τους παίκτες μας να κερδίσουν. Είναι πολύ απλό, έχει γέλιο και πολλή διασκέδαση. Κατά καιρούς μου έγιναν προτάσεις να παρουσιάσω διάφορα πράγματα. Και όχι το πρωινό του Mega, όπως ακούστηκε. Αυτό ήταν μία σαχλαμάρα. Κι ούτε ποτέ θα μου το πρότειναν. Γιατί να το κάνουν; Δεν έδειξα ποτέ δείγματα ότι θέλω να γίνω παρουσιάστρια.
Εσύ βλέπεις τηλεόραση; Παρακολουθείς συγκεκριμένα προγράμματα;
Ναι, μου αρέσει η τηλεόραση και συνήθως, παρακολουθώ το βράδυ που γυρίζω στο σπίτι μου για να χαλαρώσω. Μη φανταστείς, δεν βλέπω μόνο όσα μπορεί να μου αρέσουν. Πολλές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει βλακείες που κανονικά δεν θα έβλεπε! (γελά).
Σε πιάνει κι εσένα η κατάθλιψη της κρίσης, Σμαράγδα;
Με πιάνει πολύ, αλλά τώρα τελευταία αποφάσισα να μην με πιάνει. Δεν μπορώ… αλλιώς πέφτω. Κι όταν πέφτω, πάω πολύ κάτω. Και πριν, που ήταν καλά τα πράγματα, το 2005, το 2006, πάλι μέσα στα αδιέξοδα ήμαστε. Σήμερα, όμως, υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν να φάνε. Εγώ δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Ωστόσο, μειώθηκαν πάρα πολύ τα έσοδά μου, αλλά αυτό το αντέχω ακόμα. Κοίτα, όταν με έφεραν οι γονείς μου στον κόσμο, δεν μου είπε κανένας πως όλα θα είναι εύκολα. Η δική μου η γενιά δεν πέρασε τίποτα δύσκολο. Όλες οι άλλες οι γενιές ταλαιπωρήθηκαν. Θα δούμε μωρέ, πιστεύω ότι θα τα ξεπεράσουμε.
Πώς είσαι όταν πέφτεις πολύ;
Δεν γίνομαι «μελόδραμα»! Συνήθως μου βγαίνει σε οργή και νεύρα η κατάθλιψη. Τρώγομαι με τα ρούχα μου και αρχίζω να πρήζω τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν μου κρατά πολύ και προσπαθώ να βγαίνω από αυτό γιατί φοβάμαι τη «βουτιά». Όταν πάω στους άλλους και κλαίγομαι μου λένε «Έλα ρε Σμαράγδα, κόψε τις μαλακίες! Όλα καλά είναι, όλα τα έχεις!». Και κάπως έτσι συνέρχομαι. Ευτυχώς που έχω τους φίλους μου.
Εκείνοι σε ισορροπούν;
Η δουλειά, αλλά και οι δικοί μου άνθρωποι. Είναι το αποκούμπι μου. Ενώ γενικά στη ζωή μου είμαι τεμπέλα, ανακάλυψα ότι η δουλειά μου κάνει πολύ καλό και με στρώνει. Όταν δεν έχω δουλειά και δεν έχω τι να κάνω τρελαίνομαι. Αλλά χωρίς τους φίλους μου δεν θα μπορούσα.
Βρέθηκες ποτέ στο δίλημμα να επιλέξεις μεταξύ «σχέσης» και φίλων;
Ποτέ. Προσπαθώ να κρατώ τις ισορροπίες και να μην παραμελώ τους φίλους μου όταν έχω σχέση. Είναι οι δικοί μου άνθρωποι και δεν τους βάζω σε δεύτερη μοίρα.
Μήπως οι ερωτικές σχέσεις είναι περισσότερο εύθραυστες από τις φιλικές;
Ναι, γιατί υπάρχει το ερωτικό στοιχείο που μπορεί να τελειώσει αύριο. Μέσα στη ζωή σου μπορεί να έχεις τρεις τέσσερις μεγάλες σχέσεις, ενώ έναν κολλητό μπορεί να τον έχεις από την αρχή μέχρι το τέρμα της ζωής σου. Δεν θέλω να έχει ημερομηνία λήξης ο έρωτας, αλλά συχνά βλέπουμε να έχει.
Σε ό,τι αφορά στα ερωτικά σου, πάντα ήσουν σε σχέση ή έχεις ζήσει και περιόδους μεγάλης μοναξιάς;
Όχι, ποτέ δεν έζησα περιόδους μοναξιάς.
Από ανασφάλεια;
Λες; Μπορεί… Δεν ξέρω κιόλας, κάπως γίνεται, μπαίνει το ένα μέσα στο άλλο και ποτέ δεν είμαι ή δεν μένω μόνη μου. Ποτέ δεν έζησα περίοδο που να μην με ενδιαφέρει κάποιος ή να μην τρέχει κάτι. Αυτό δεν σημαίνει ότι συζούσα κιόλας. Έζησα μόνη μου, αλλά πάντα με ενδιέφερε μία σχέση.
Θα προτιμούσες μία απόλυτα επιτυχημένη καριέρα με δόξα και χρήματα ή μία «φυσιολογική» και σταθερή σχέση, η οποία όμως θα σε κρατούσε στην ανωνυμία;
Για μένα η ανωνυμία δεν έχει να κάνει με την καριέρα. Μπορεί να ευχαριστιέσαι τη δουλειά σου, χωρίς να είσαι γνωστός. Θα προτιμούσα να ήμουν ήρεμη και ευτυχισμένη γιατί, θα υπήρχε η περίπτωση να τα έχω όλα αυτά που αναφέρεις και να είμαι δυστυχισμένη. Τα νεύρα μου να ήταν κάγκελο. Θέλω να είμαι ικανοποιημένη με όσα έχω, να μην είμαι άπληστη-και στα λέω τώρα για να τα ακούω κι εγώ! (γελά).
Ποια κενά εντοπίζεις στον εαυτό σου;
Ε, καλά, από πού να αρχίσω; Έχω πολλά προβλήματα… Γενικά, δεν ικανοποιούμαι πολύ εύκολα, μπορώ να γίνω αχάριστη, γρουσούζα, περίεργη. Λέω στον εαυτό μου καμιά φορά «αγαπάς, αγαπιέσαι, έχεις υγεία, ε σκάσε πια!». Τότε συνέρχομαι. Αλλά με πιάνουν διάφορα κατά καιρούς. Δεν είμαι τόσο θετική όσο θα έπρεπε. Δεν θέλω να τα λύσω και όλα- έτσι όπως είμαι ανεβαίνω στη σκηνή. Αν δεν είχα όμως θέματα και τα έλυνα όλα, γιατί να ανέβω πάνω και να παίξω;
Ένα παιδί πιστεύεις θα γέμιζε κάποια από τα κενά;
Δεν το ξέρω αυτό, γιατί μπορεί σε μία γυναίκα να δημιουργήσει περισσότερα κενά. Εξαρτάται από τα «θέλω» της. Σίγουρα ένα παιδί σε γεμίζει με αγάπη, αλλά τα κενά δεν καλύπτονται. Ξέρω πολλές γυναίκες που λένε «πω πω, έκανα παιδιά και άφησα πίσω τα όνειρά μου, ενώ θα μπορούσα να είχα κάνει το τάδε…». Έτσι είναι. Κάθε επιλογή που κάνουμε, κάτι μας προσφέρει και κάτι μας στερεί.
Υπήρξαν στιγμές που να είπες ότι δεν αντέχεις άλλο τον εαυτό σου;
Το έχω πει αυτό το «δεν με μπορώ άλλο», όμως γενικά, καλά τα πάω με εμένα. Ας πούμε, όταν οδηγώ, χάνομαι ασταμάτητα στους δρόμους. Μπορεί να πληρώσω οκτώ φορές τα διόδια της αττικής οδού, έτσι για πλάκα. Εκεί ναι, δεν με μπορώ, τα βάζω με τον εαυτό μου και συνειδητοποιώ ότι είμαι θύμα της ίδιας μου της ζωής. Όντως είμαι θύμα του εαυτού μου!
Τσακώνεσαι στο δρόμο με τους άλλους οδηγούς;
Όχι γιατί φοβάμαι, είμαι κότα. Μπορεί να με σπάσει κανένας στο ξύλο! Ξέρεις πόσα νεύρα έχει ο κόσμος; (γελά) Αλλά είμαι λίγο σαν cartoon όταν φεύγω από το σπίτι. Μπορεί να ετοιμαστώ, να ξεχάσω το κινητό μου, τα κλειδιά, το πορτοφόλι μου και να γυρίσω πίσω. Ή να μου πέσει η τσάντα, να πάω να τη μαζέψω και να μου ξαναπέσει άλλες δυο φορές. Γελάω μαζί μου, αν και κάποτε πάθαινα πανικό.
Να επιστρέψουμε πάλι στα πιο προσωπικά σου;
Ναι, αμέ.
Όταν μεταξύ λογικής και συναισθήματος επιλέγεις το συναίσθημα, είσαι έτοιμη να πληρώσεις το ανάλογο κόστος;
Πάντα επιλέγω το συναίσθημα και ναι, πάντα πληρώνεις κάτι. Μπορεί, όμως, το τίμημα να μην είναι τόσο βαρύ όσο νομίζεις. Ειδικά στις συναισθηματικές σχέσεις, ρισκάρεις και πρέπει να το ζήσεις. Γιατί να χάσεις κάτι; Μπορεί και να κερδίσεις. Όταν έχεις ανοιχτές τις πόρτες του συναισθήματος, μόνο κέρδος μπορεί να έχεις.
Έτυχε ποτέ να πάθεις κρίση ηλικίας;
Ναι αμέ, από τα 13 μου το παθαίνω. Στα 13 το έπαθα πρώτη φορά. Δεν με νοιάζει το ότι μεγαλώνω ή ότι αύριο θα γεράσω, ότι θα κάνω ρυτίδες και όλα αυτά. Απλά το ότι μία εποχή τελειώνει και ξεκινά μία άλλη. Ας πούμε, με θυμάμαι πολύ έντονα ως παιδί που δεν ήθελα να μεγαλώσω. Ήθελα να μείνω πάντα σε αυτή την ηλικία. Κάτι σαν τον Πίτερ Παν. Δεν ήθελα να πάρω ευθύνες, να γίνω γυναίκα, να αναλάβω το κόστος. Τα παθαίνω αυτά, είναι ασταμάτητες κρίσεις.
Θεωρείς ότι σου έκανε κακό το γεγονός ότι είσαι μοναχοπαίδι;
Πιθανόν ναι. Πάντα ήθελα ένα αδελφάκι και το ζητούσα επίμονα από τους γονείς μου, αλλά εκείνοι δεν μου το έδιναν. Ε, εντάξει, τι να κάνουμε τώρα; Ήμουν πολύ κλειστή, φοβισμένη, όταν μεγάλωσα βαρέθηκα πια και δεν με ενδιέφερε να έχω έναν αδελφό ή αδελφή.
Μου εξηγείς γιατί αυτή η εμμονή όλων στις συνεντεύξεις σου, σε σχέση με το γάμο;
Είδες; Όλοι με ρωτούν πότε θα παντρευτώ λες και είπα ποτέ ότι «δεν θα παντρευτώ ποτέ!» Μπορεί και να παντρευτώ, πού να ξέρω; Δεν το κυνηγώ, δεν με απασχολεί. Με ρωτούν γιατί προφανώς τους τελείωσαν οι ερωτήσεις και δεν ξέρουν τι άλλο να ρωτήσουν. Τι να κάνουν και οι άνθρωποι πια; Κανέναν, όμως, δεν αφορά επί της ουσίας αυτό το θέμα, απλά με ρωτούν για να ρωτούν. Ε, οκ. Μπορεί κάποια στιγμή να μου προκύψει.