Η απάντηση της Ρούλας Κορομηλά: «Τι επίπεδο είναι αυτό που οι παρουσιαστές γίνονται κριτές των πάντων χωρίς επιχειρηματολογία;»
Η είδηση της επιστροφής της συνοδεύτηκε από ποικίλες αντιδράσεις. Τα σχόλια δεν σταματούσαν και τα περισσότερα δεν ήταν καθόλου κολακευτικά. Η Ρούλα Κορομηλάείχε δώσει μία συνέντευξη στην Αλεξάνδρα Τσόλκα και το Newpost, πριν ξεσπάσουν όλες αυτές οι αντιδράσεις και δίνει απαντήσεις σε πολλά σχόλια που έγιναν αργότερα.
Μα τώρα πια οι άνθρωποι της τηλεόρασης δεν είναι πρωταγωνιστές των social media; ∆εν είναι µέρος του κοινού, λοιπόν;
«Χα! Εδώ, έχουµε µια µεγάλη αλλαγή που πρέπει να υπολογιστεί στην τηλεόραση τόσο για το τώρα της, όσο και για την εποµένη µέρα της. Καλύτερος κριτικός είναι, πλέον, το κοινό. Στα social media κάποια σχόλια και απόψεις είναι σαν σφαίρες! Εύστοχα, καυστικά, αµείλικτα συχνά! Αν τα διάβαζαν οι πρωταγωνιστές της τηλεόρασης, θα ‘χαν συµµορφωθεί και θα είχαν αλλάξει επιλογές και κατά συνέπεια, την πραγµατικότητα. Λίγα χρόνια, πριν, δυστυχώς, δεν είχαµε τέτοιο παντοδύναµο όπλο στα χέρια µας. ∆εν επικοινωνούσαµε τόσο άµεσα µε το κοινό. Κάποιες φορές διαβάζω τόσο ειλικρινά και σωστά σχόλια, που ντρέποµαι εγώ για λογαριασµό όλης της τηλεόρασης, σα να τα λένε για µένα!».
Ναι, αλλά είναι τόσο κακή η τηλεόρασή µας τα τελευταία χρόνια;
«Σ’ ένα µεγάλο µέρος της, η τηλεόραση, αν µη τι άλλο, θα µπορούσε και καλύτερα. Τα περισσότερα προγράµµατα δίνουν το ελάχιστο, επικαλούµενα τον υπερθετικό βαθµό. Γίνονται πράγµατα στο πλαίσιο κάποιων εκποµπών που βγαίνουν στον αέρα και είναι αναίτια και βιασµένα, δεν ξεχωρίζουν και δεν έχουν ταυτότητα. Η χαρά, η απλότητα του να βρεθούµε όλοι παρέα και να παρακολουθήσουµε κάτι, να γελάσουµε, να τραγουδήσουµε, να σχολιάσουµε, δεν υπάρχει. Βολεύτηκαν οι ιθύνοντες, µε την τροµοκρατία στην καθηµερινότητα της επίκλησης της κρίσης, ώστε να βρίσκουν ηµίµετρα, µην επιθυµώντας το καλύτερο, το διαφορετικό, έστω και µ’ αυτά τα υλικά που έχουν στα χέρια, αλλά τους είναι αρκετό το διεκπεραιωτικό. Βόλεψε η κρίση!».
Τα στελέχη της τηλεόρασης άρα δεν είναι επαρκή; Είναι µη ικανοί άνθρωποι;
«Τα στελέχη της τηλεόρασης, πλην εξαιρέσεων, φυσικά, τα αφορά µόνο ο τίτλος και όχι η ουσία και η προσφορά. Ο τίτλος δεν επιβάλλει τον επιτυχηµένο άνθρωπο. Η δουλειά του τον επιβάλλει. Και τι θα πει η κρίση δεν αφήνει περιθώρια να γίνουν ωραία προγράµµατα; Η Ισπανία δεν έχει κρίση; Κρισάρα! Η Ιταλία; Τεράστια, µπορεί και απ’ τις πιο σαρωτικές της Ευρώπης. Κι όµως η τηλεόρασή τους µπορεί να έχει χαµηλώσει το κεφάλι, αλλά δεν το έσκυψε, ραγιάδικα ως το πάτωµα. Έσκυψε λίγο, αλλά δεν γονάτισε. Έχουµε κρίση, ναι, αλλά στ’ όνοµά της θα δικαιολογήσουµε την παντελή έλλειψη δηµιουργικότητας και φαντασίας; Την επανάληψη και την ανακύκλωση της µετριότητας; Είσαι στο 2014, το ∆ιαδίκτυο γράφει ιστορία και αλλάζει τα παγκόσµια δεδοµένα στην επικοινωνία, στην πληροφορία, στη συµµετοχή, στην ψυχαγωγία, στη διασκέδαση και εµείς εµµένουµε στα σουσούµια του µακρινού παρελθόντος;».
Η τηλεόραση, ως καθηµερινότητα, ρουτίνα, δεν σου λείπει κάποιες στιγµές;
«Όπως σου είπα ξανά, κάνω τηλεόραση 25 χρόνια. Είναι η δουλειά µου, βιωµατική δουλειά, οµάδας δουλειά, πολλών ωρών και µικρών στιγµών. Με αυτή την έννοια, µου λείπουν άνθρωποί της και συγκινήσεις, που όµως έχω ήδη, ζήσει. ∆εν µου λείπει καθόλου η ύπαρξή µου σε αυτή την τηλεόραση σήµερα. Θα έκανα τηλεόραση, λοιπόν, ξανά αν προέκυπτε κάτι νέο, διαφορετικό, ελκυστικό, που θα µε γοήτευε τόσο ώστε να πιστεύω πως θα σαγηνεύσει και το κοινό, ώστε να του αφοσιωθώ όπως έκανα πάντα, χρόνια τώρα, µε πάθος και εµµονή, προσωπικό αν θες κόστος, αλλά πάντα µε σεβασµό στο κοινό. Βέβαια, επειδή είµαι και απρόβλεπτη, αν κάτι µε παθιάσει ξαφνικά, µου κάνει “κλικ”, µε πείσει για τη διαφορετικότητα και το κέφι του, δεν αποκλείεται να κάνω και κίνηση “καµικάζι”. Ας µη λεµε και πολλά λοιπόν…».